PicturesElísabet Magnúsdóttir

Pictures under "Myndir" at the top!

Shalom, Israel!Elísabet Magnúsdóttir

Shalom!
I already started writing 3 mails: one in German, one in Icelandic and one in English and since I didn´t manage to finish one of them I figured it would just be easier to write one in English so that everyone understands.
As some of you know I came to Israel almost two weeks ago and plan on staying for another 2 weeks (if nothing comes in between...)
Almost one year ago, Hannes, a friend of mine who I´m studying with, and I decided we´d go travelling in Feb 2009 and since we´re so undescribably lucky and blessed to be in the place in life that we are, having supportive loving people around us nearly the whole world seems open to us.

Israel is a country that has always fascinated me. Since I can remember myself it´s the one places on earth that has constantly been on the news, unlike Kosovo, Irak, Darfur or other places. The debate between Jews and Palestines won´t take an end and cease fire is a word without meaning here.
  Last week elections took place and we´ve talked to many people about the situation. All young adults were determined that it was their obligation to go voting but at the same time they seemed way to synical for their age, saying whoever got elected would just fail anyway.
Nothing is sure and even the middle party's victory (with a woman as prime minister - following in Iceland's footsteps!) is no guarantee, propably leading to the right wing being in control of the country with their arab | palestinian unfriendly policy.

Sitting here in a supposedly aircondicioned internet cafe in kibbutz Ein Gedi (but of course the electricity "just" fell out, which apparently never happens here - I know that one...) reminds me a lot of my time in Ghana, almost two years ago.
It's a completely new experience for me. Neither Europe nor Africa. First or third world. Probably second world then.
A country with inhabitants with as different origins as you can imagine, but tied together with a stronger bond than any other nation in the world, it seems.
Boys serve in the army for at least 3 years and girls for 2 without ever doubting or criticizing the mission and strength of the military or the plans made by the government for which means it should be used.
Being an Israeli means fighting for it. From the beginning of the nation.

After travelling around Israel (no, not Gaza), swimming in the dead sea like a buoy and falling asleep in our sleeping bags in the sand after by the fire, walking around Jerusalem being completely overwhelmed by the history, religion and culture that leads every one of your footsteps, talking to ultraorthodox Jews in the Grave church, katholic monks by Maria Magdalena's church on Mount Olive, yelling back at muslims after their 5th prayer of the day, bargaining with Armenians in their quarter of Jerusalem, sitting on the roof of some old building and hearing the muezin's coppery song at the same time as church bells and birds singing in the mild Israeli winter weather (which of course beats Iceland's beautiful fresh summer temperatures by far), putting my own little wish between the cracks of the Western (crying) wall, eating shabbat dinner at a new friend's place (from Hospitality club - which we usually use to save money for accommodation and is an amazing way to really get to know locals and their everydaylife) while following all the rituals and breaking the bread  in Tel Aviv (leading to our decision to have our own shabbat in Greifswald every Friday from now on - with the exception that we'll be allowed to turn on the lights), working at the open clinic for uninsured Africans that come to Israel, doing their basic check-ups before deciding how important it is for them to see a doctor immediately and therefore being forced to pick up a few hebrew and Arabic words (not gong too well though..), sitting in a 5 hour long Sudanese preaching session without escape listening to immigrant's stories on how they got to Israel, being completely crushed after walking around the holocaust museum Yad Vashem for half a day, strolling around kibbutzes plucking fruits off the trees, being scolded by the Dutch fanatically Christian people we stayed at for one night praying, dancing, singing, laughing, etc etc etc I eventually got to my very own Mecca - Petra, Jordan.

What an incredible place. Once a blooming site for business and life, 2200 years ago, got deserted and then found again, it now is one of the most surreal places I could imagine.
Driving through the desert from the Jordanian border, hitchhiking with Muhammad (what else..) who's been one of the most patient persons in the world to answer my one million and one questions, to the river-shaped halls made of 50 m high rocks to see one of the manmade wonders of the world, didn't let my dream of many years down.
The smile on my face is just starting to wear off now.

Being back in Israel, even if just for a day, feels good. I've accustomed to the place, the smells, the facial expressions (often not being to friendly to begin with).

Israel is paradox in every possible way.
Islamic women are covered from top to toe and should preserve their beauty and only show it in the presence of their husbands, while at the same time ultraorthodox Jewish women have to shave their heads after getting married to be humble and unpure at home, while wearing beautifully styled wigs on the streets.
The country that consists of immigrants (originally) distinguished between nationalities, causing some to look down on the "new", first generation immigrants living in the slums of Tel Aviv.

If I didn't know that Israel was just at war, I'd never believe it. The hospitality, unbelievable frienliness, hope and peacefulness is unlike any I've experienced.
People are people, despite the politics of their country.

Due to our low budget (causing us to make ratatouille with vegetables and olives from the market in the evening and eat over the next days with pita and falafel) we decided to leave Israel for a few days and spend the next days in Sinai, Egypt, spending African money on African prices and go diving with the fish around the coral reefs of the Red Sea.


SO, that's what life looks like like at the moment.
Sorry, i can't send you all a personal mail this time and for the grammar and misspellings...
Would love to hear from all of you!

L'Hitraot, chaverim sheli!

Kisses,
E.

Elísabet Magnúsdóttir

Hafið þið gert þetta? Hér er verkefni sem er hluti af sálfræði-seminari sem e-ir nemar hérna eru að vinna með í tilraunaskyni og báðu okkur að taka þátt í.

http://kevan.org/johari?name=Elll%C3%BD

Það væri alveg hreint frábært ef þið gætuð tekið 23sekúndur (sem þetta á að taka) í að smella og smella...

Takktakktakk og eigið yndislegan dag,
E.

Frjáls manneskjaElísabet Magnúsdóttir

Nú er ég loksins laus úr prísund prófanna!
Eftir samfelldan lestur frá því að ég steig úr vélinni á þýska grundu eftir jólafríið heima, óteljandi kaffibolla, sjaldan meira en 5 tíma svefn, rykfallna íbúð, vaxandi óhreinataushrúgu og lestur, lestur, lestur er ég loksins komin í frí frá prófum - í bili! Loksins getur lífið haldið áfram eins og í gamladaga (eða fyrir jól), við erum aftur farin að elda saman mannsæmandi mat, hjóla niður á strönd og njóta útiveru í meira en þær 8 mín sem ég er að fara á milli íbúðarinnar okkar of bókasafnsins og umgangast aðra en bara læknisfræðikrakkana. Hér er heldur betur farið að vora og í morgun vaknaði ég í fyrsta sinn við það að sólin skein framan í mig!
Það er skrýtið að vera að skrifa hérna núna þar sem hversdagslífið er líkara því sem heima er heldur en fyrir tæpu ári síðan, þar sem slöngur á veginum, malaríuköst og geitasúpa voru daglegt brauð.
Nú eru næstum 5 mánuðir síðan ég kom hingað og það er alveg hreint ótrúlegt hvað ég hef fest rætur hér fjótt. Greifswald er lítill, eldgamall Hansa-bær með um 60.000 íbúum en þar af eru rúmlega helmingur stúdentar við skólann og því mjög skrýtin tilfinning að ganga um bæinn og varla sjá börn eða gamalt fólk. Bærinn er alveg við sjóinn og hér eru flestir sólardagar á ári í Þýskalandi, skv. veðurstofu landsins! Skólinn minn er svo alveg frábær, við erum um 190manns í bekk og hjólum allar vegalengdir milli bygginga. Hjólið mitt er reyndar 55 ára gamalt, skemmtilega grábrúnt á litinn og við það að detta í sundur en hefur samt vissan karakter. Maðurinn sem seldi mér það vildi klína 20 evrum (ofan á þær 40 sem ég borgaði) á verðið með því að halda því fram að þetta sé ósvikið stríðshjól sem sjálfur sonur Hitlers hefði átt. Hmm. Hvar ætli sá leyndardómsfulli maður sé staddur núna?
Á morgun byrja verklegir tímar í erfðafræði og krufningin heldur áfram auk þess sem ég þarf að skrifa fyrirlestur um líffæragjöf og líknardráp á ó-læknisfræðilegum forsendum, þ.e.a.s. út frá siðferðislegum pælingum.
Ah, það er verið að kalla í mat. Roman kærasti sambýliskonu minnar, sem heitir Romana (án gríns!) var að elda fyrir okkur indverskan lax með banönum svo ég sé bara til hvort það verði "stór eftirmatur" hjá mér (eins og t.d. pasta með öllu) eftir þetta lostæti eða ekki... Svo heyri ég líka að hann er farinn að hækka í tónlistinni frammi í eldhúsi; Marvin Gaye í botni - lofar góðu.
Eftir það verður haldið á ströndina, en við sjáum til hvort það sé orðið nógu hlýtt til að stinga sér útí.

Besos, Elísabet
p.s. MYNDIR hér til vinstri

Kumasi - Reykjavík - GreifswaldElísabet Magnúsdóttir

LokaskrifElísabet Magnúsdóttir

Sit herna i vid tolvu ad skrifa i sidasta sinn fra Ghana a haegu neti eins og alltaf.
Thad er alveg faranleg ad thessum tima minum herna se lokid. Thad hefur verid draumur minn ad koma til Afriku og dvelja her i lengri tima fra thvi ad eg var pinulitil og thvi er halfleidinlegt ad kvedja thetta nyja land mitt uti i hafi. Undanfarid ar hefur verid eitt thad laerdomsrikasta, skemmtilegasta, geggjadasta, erfidasta og eftirminnilegasta a aevi minni og ef eg hugsa tilbaka se eg ad thad er reynsla sem eg vildi ekki skipta ut fyrir neitt i allri veroldinni.
Nu tekur vid nyr kafli i lifi minu sem eg er farin ad hlakka til ad hefja og svosem gott ad kvedja medan ad eg nyt enn alls her i botn - thvi nu er eg viss um ad eg snui hingad aftur adur en langt um lidur.
Thetta er farid ad hljoma eins og versta klisju-minningargrein hja mer svo eg enda thennan hluta a ad thakka ollum heima og alls stadar fyrir studning, ast og samband alla leid til Afriku.

Til ad koma med sma uppfaerslu a aevintyrunum sidan um aramotin er thad helst ad eg for i fataekasta hluta Ghana ad vinna sem "laeknir" og sa meiri fataekt og vonleysi en eg hefdi getad imyndad mer, ferdadist um strendur, sa fila og antilopur, stod i storframkvaemdum fyrir vaendiskonur og munadarleysingjana i thorpshlutanum minum, sottu foreldra mina ut a voll og ferdadist med theim um allt Ghana i 2 vikur, heimsotti galdralaekni og hellti ur nokkrum tarum vid kvedjustundir.  Eg lysi thessum kapitula betur i eigin personu eftir 3 daga.

Eftir 5 klst. mun eg sitja i flugvel a leid tilbaka i sidmenninguna  og hlakka olysanlega mikid til ad hitta alla aftur.

Eg thakka fyrir lestur og se ykkur eftir "smastund"..

Heitir kossar fra midbaug,
 Ykkar Elly 

Nytt og gott ar!Elísabet Magnúsdóttir

GLEDILEGT NYTT AR!!!!!
Jolin enn eina ferdina lidin hja thott eg hafi varla tekid eftir theim i ar eda allavega upplifad thau med eins fjolbreyttum haetti og hugsast getur.. Eftir a litid er tho alveg rosalegur lettir ad upplifa jol sem snuast BARA um samveruna en efnishyggjan er i lagmarki. Enginn gefur gjafir, bara bref ef tha e-d.. Eg aetla nu samt ekki ad breyta thessarri sidu i stanslaust noldur og kvartanir vegna yfirbordslegrar efnis- og neysluhyggju, vil bara benda a hversu otharflega stor hluti thad er af okkar samfelagi.
Nuna hefur "rutinan" aftur verid i gangi sidustu  2 vikurnar og eftir thad eru bara ferdalog og svadilfarir a dagskra thangad til ad eg maeti aftur a klakann eftirtaepar 5 vikur!!
Thad er alveg olysanleg tilfinning ad thessi langthradi draumur minn hafi virkilega ordid ad veruleika og se nuna naestum kominn a enda.. Thad er eins og hugsanir minar seu i reipitogi innra med mer - annars vegar er eg farin ad hlakka alveg olysanlega mikid til thess ad koma aftur heim thar sem heit sturta, rafmagn og fjolbreyttur matur eru sjalfgefnir hlutir og eg get loksins verid aftur i langthradumum fadmi vina og fjolskyldu. Hins vegar vil eg enn ekki hugsa til thess ad thurfa ad kvedja allt og alla i thessu nyja litla landi minu an thess ad vita med vissu hvenaer eg get komid aftur. Thad eru litlu hlutirnir i hversdagslifinu, eins og ad venja sig aftur a ad borda med hnif og gaffli i stad haegri handar, drekka vatn af krana en ekki pokum, ganga i lokudum skom i stad taslanna, versla i bud i stad utimarkads, sitja i bil i stad rydgads dalls, gera hluti a akvednum tima en ekki 2timum seinna, eins og allt her, og fleira og fleira mun orugglega taka tima ad venjast aftur. Thetta hefur verid ometanleg reynsla og thad er alveg satt ad eg hef ekki sed eftir thvi eitt einasta skipti ad hafa komid hingad! Nu er bara ad njota hverrar minutu sem eftir er i botn!
Fram ad jolum var eg alla daga langt fram a kvold a fullu ad vinna i ollum verkefnunum minum og vard vitni ad alveg otrulegum hlutum. Thad er eins og madur sjai allt herna i svo yktu ljosi sem erfitt er ad lysa.
Sidasta vinnudaginn minn var eg a solarhringsvakt a faedingardeildinni a spitalanum. Thar fylgdist eg med faedingu thribura og thurfti ad hjalpa til vid umskurd vikugamalla drengja (vissi ekki ad svona litil born gaetu blaett og gratid svona mikid..uff). Nyfaeddar stelpur fa strax got i eyrun (ekki med nal, heldur beint med eyrnalokk) til ad gera thaer ad "alvoru" konum adur en thaer fa ad sja maedur sinar. Allt starfsumhverfid er thar ad auki miklu afslappadra en i 1.heims sjukrahusum (hvort sem thad er kostur eda galli..). Folk faer ekkert naedi og privasi og konurnar sem eru nybunar ad faeda liggja a vid og dreif a gongunum og thurfa sjalfar ad tolta ut a gotu ad finna ser e-d ad borda thar sem fedurnir koma sjaldnast nalaegt faedingu barna sinna og lata ekki sja sig heima fyrr en nokkrum vikum sidar. Thad er alveg otrulegt hversu margar af konunum sem eru nybunar ad eiga eda komnar ur leghalsa-krabbameins-uppskurdi (sem er algengasta tegund krabbameins i konum her i Ghana) koma inn a gjorgaeslu vegna mikilla blaedinga og otharflega margar theirra deyja. Eftir oll atokin eiga thaer ad hvilast en mennir theirra hota theim framhjahaldi ef thaer sofa ekki hja theim strax. Thad eru svo thessir menn sem halda uppi starfsemi vaendishusanna sem eg hef verid ad vinna i (vid HIV-fraedslu og blod-test, ekki misskilja thessa setningu..). Thannig fer allt ferlid i hringi og afleiding eins er orsok annars.
Annars voru hatidisdagarnir adlveg frabaerir!! Milli jola og nyars kom eg i skrepp til Kumasi og horfdi a alvoru biomynd (i  fyrsta sinn i taept halft ar), bordadi enn meiri godan mat og for svo med ollum AUS-krokkunum til strandasvaedisins, Ada Foah. Thetta svaedi er einmitt a morkunum thar sem Volta-ain og sjorinn maetast og otruleg tilfinning ad synda a morkunum. Um thetta leyti koma skjaldbokurnar einmitt upp a land tharna ad verpa svo ad a gamlarskvold forum vid a chop bar ad borda gamlars-kenkey og donsudum svo oll saman i sandinum k\langt fram a nott an thess ad sja einn einasta flugeld. Um 3-leytid kalladi svo bondinn a okkur og vid gengum med honum ut a skerid. Thad sem vid saum var OTRULEGT!
Tugir storra skjaldbaka skridu haegt upp a land i tunglsljosinu eins og herfylking medan vid foldum okkur bakvid strakofana sem vid svafum i.
Eg hef aldrei sed annad eins og mer hefur verid sagt ad thetta se eitt af "natturu-undrum veraldar" sem eg a ekki erfitt med ad trua. Eftir thetta sofnudum vid svo oll i hengirumum sem strengd eru milli palmatrjanna.
Annars lenti eg i sma leidindum rett fyrir jol thegar "the mad man" i hverfinu minu elti mig heim, lagdist i jordina og for ad bita mig i haelana, klifradi svo yfir girdinguna inni husid okkar og bardi blotandi a dyrnar, thar til nagrannarnir komu hlaupandi ad og "street justice" braust ut - enn eina ferdina. Eftir thetta var eg ekkert allt of spennt ad sofa ein heima (thar sem Caro, herbergisfelagi var ad ferdast med kaerastanum..) svo eg hef verid ad flakka milli vina sidan tha en hef adallega verid i adventustemningu uppi a thaki hja Jayme, vinkonu minni fra Kanada, sem er her a vegum samtakanna "Journalists for Human Rights"Vid hofum nad otrulega vel saman og erum eiginlega ohuggulega likar ad morgu leyti. Eg held ad astaedan fyrir thvi ad margar vinattur herna i Afriku verda svona nanar fljott se su ad vid akvadum oll ad stiga thetta skref til fulls ad dvelja i yktum adstaedum i talsvert langan tima. A thessum tima i lifinu kynnumst vid thvi folki sem farid er ad stefna i akvedna att og a e.t.v. meira sameiginlegt med okkur en vid gerum okkur grein fyrir. Sma uturdur.
Eftir halftima leggjum vid af stad til Accra ad maeta a loka-budir ICYE yfir helgina og eftir thad fer eg beint til Wa (sem er i 13 tima fjarlaegd fra Accra) ad vinna i alveg serstoku verkefni i viku.
I Wa byr hinn hollenski Eric, sem er menntadur grunnskolakennari, en rekur sin eigin sjalfbodalidasamtok. Hann faer til sin laeknanema, hjukrunarnema og allt thad ahugasama folk sem hann naer i, til ad fara med ser i thorpin i kring og veita lagmarksadstod. Upper West Region er fataekasta herad Ghana og lifa flest thorpin a frumstaedum sjalfsthurftarbuskap, algerlega einangrum fra "nutima"-lifi. Oll adstod er thegin thar sem standartinn er svo mikill sem enginn en eg reyni ad skrifa meira um thetta thegar thangad er komid.
Nu eru krakkarnir farnir ad kalla a mig ad drifa mig svo vid verdum ekki of sein til hofudborgarinnar, tho vid vitum vel ad vid thurfum ad bida allavega i tvo tima eftir ad trotro-inn fyllist til ad halda af stad.
Hafid thad gott og endilega verid dugleg ad skrifa..
Kossar, ykkar Elisabet

Afihyea paaElísabet Magnúsdóttir

Elsku vinir og familia!
Eg oska ykkur ollum gledilegra jola og gaefuriks komandi ars eda AFIHYEA PAA eins og vid Ghanabuar segjum..
Hafid thad sem allra best og njotid jolanna thvi eins og allir vita (eda a.m.k. veit eg thad nuna) tha eru jolin a Islandi audvitad bestu jol sem haegt er ad hugsa ser! Njotid samverunnar og alls thess goda sem vid hofum og eg er farin ad hlakka alveg otrulega til ad sja ykkur oll aftur eftir "sma stund"..
Her er eg ad visu i paradis; gangandi eftir endalausri og ospilltri strond, bordandi ferskar kokoshnetur beint ur trjanum og nyveiddan humar a adfangadag, drekkandi palmavin og syndandi i sjonum i 35 stiga hita en get tho lofad ykkur thvi ad a naesta ari verd eg komin i laufabraudsgerd i oktober!
Takk fyrir allar simhringingarnar undanfarna daga og gestabokar-faerslur!
Astarkvedjur, ykkar Elisabet

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18fki1&attid=0.7&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18elzf&attid=0.5&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18c2sv&attid=0.4&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18b8rp&attid=0.3&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18afn3&attid=0.1&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18f2gq&attid=0.6&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

http://mail.google.com/mail/?realattid=f_ew18jsjk&attid=0.8&disp=inline&view=att&th=10fac9c6a76c24fc

Elísabet Magnúsdóttir

Var buin ad skrifa langa faerslu thegar rafmagnid for allt i einu af, til ad haegt verdi ad hafa ljos i ollu landinu a adfangadag. Akwaaba!

Her er samt sem adur ekkert jolalegt, eins og eg kannast vid thad ad heiman, og helsti munurinn liklega sa ad efnishyggjan er i algeru lagmarki i desember i Ghana. Folk gefur almennt ekkert gjafir en leggur thess i stad meira upp ur thvi ad eyda tima saman.  Adalmalid er tha ad fjolskyldan hittist oll til ad kaupa nokkur dyr a markadnum (ef thau eru ekki thegar til heima a hladinu) og slatra saman geitum, kjuklingum og kindum. Eftir thad er thetta allt matreitt fyrir risastort jolahladbord sem dugir ollum gestum i ruma viku. A adfangadag fara ALLIR i kirkju eda mosku i minnst 5-6 klst. (an hles!) og eftir thad detta flestir undir 30 ara aldri raekilega i thad naestu 3 dagana (eda fram a Boxing day). Fyndnar andstaedur alltaf.
Thar sem thetta er ansi olikt okkar vestraenu menningu allt saman verd eg herna i Kumasi a HIV-barnadeildinni a fullu ad leysa af hjukkurnar fram ad jolum en tek svo pasu og fer med nokkrum sjalfbodalidum i slokun a strond. (thessa her: http://www.aximbeach.com/ ).
Annars hefur ymislegt verid a nalinni hja mer undanfarid; buin ad vera a fullu i HIV-fraedslu, adallega fyrir omenntad folk og vaendiskonur sem eru i staersta haettuhopnum (sorglegt en satt tha er tekid meira mark a hvitu folki sem segir fra), er ordin yfir i lyfjaskommtun og maelingum fyrir smitad folk a hverfisspitalanum minum og fleira i theim dur. Fyrstu dagana fannst mer thetta hraedilega erfitt og eg atti mjog erfitt med ad adgreina vinnutima og fritima og tok allar raunir folksins beint inn a mig. En nu se eg ad thad thydir ekkert ad vera sorgmaedd yfir thessu ollu saman allan lidlangan daginn. Thad eina sem eg get gert er ad treysta vonina pinkupons innra med veika folkinu og adstandendum theirra og  gera mitt besta medan eg er her, thott thad se ekki mikid, og geyma hluta af breytingunni innra med mer til frambudar.. (hljomar svo klisjulega en kemst naest thvi sem eg er ad reyna ad segja...) 

A fostudaginn kom litill strakur upp a spitala og helt eg ad hann vaeri rett um 7 ara, af staerdinni ad daema. Hann var med svo lagan blodthrysting og puls ad thad var ekki maelanlegt og vog ekki nema 18kg. Thegar eg leit svo a skrana hans sa eg ad hann var 13 ara gamall! Mamma hans og 2 systkini eru thegar latin og pabbi hans er andlega gjorsamlega buinn a taugum, thegar eg taladi vid hann, enda buinn ad missa allt nema sidasta barnid sem hann tharf ad horfa a renna ur greipum ser. Thad er a thessum augnablikum ad eg skammast min fyrir thau smavaegilegu og "omerkilegu" vandamal sem eg kvarta undan a hverjum degi.
Annars finnst mer timinn minn herna i Ghana vera a hardahlaupum fra mer enda ekki nema 6 vikur eftir fram ad lokabudunum okkar hja ICYE i Accra. Eftir thad hef eg 2 vikur i ferdatima og svo koma minir elskulegu foreldrar ad heimsaekja nyja landid mitt i 2 vikur. Sidan er barasta kominn 23.februar, godir halsar.
Sidustu helgi forum vid Caro (herb.felagi) upp a heilaga fjallid Akwia. Thad liggja nokkur thusund threp upp a topp en thad er algerlega thess virdi ad leggja a sig gonguna thvi ad uppi er alveg olysanleg stemning. Tharna eru litlar kirkjur, moskur og hugleidsluhus fyrir oll truarbrogd a einum og sama stadnum. Loftid er thunnt og svalt og eina hljodid sem heyrist er lagt muldurs-kurr-songl fra bidjandi folki. Allir eru i sinni eigin hugleidslu, sama af hvada tru. Thetta vaeri liklega hvergi haegt i radandi hlutum heimsins; i Midausturlondum, V-Evropu eda N-Ameriku. Thad er eins og fjoll og haedir faeri menn naer himninum, hef eg a tilfinningunni, thvi ad thott eg se sjalf a krossgotum hvad vardar tru mina i lifinu tha helltist yfir mig einhver ojardnesk tilfinning og vid duttum beint inn i hafleygar og existensialiskar paelingar a nidurleidinni, eins og eflaust margir adrir a undan okkur. Vid gleymdum okkur reyndar uppi a toppnum i solarlaginu svo vid gengum nidur i kolnidamyrkri. Nana, vinur minn, hafdi varad mig vid snakum a thessu svaedi svo eg var nett smeyk thegar allt i kringum okkur heyrdist marr og skrjaf en vid hofdum bara birtu fra tunglinu (sem virdist reyndar staerra herna vid midbaug, en gaeti verid imyndun..?)
Talandi um snaka tha verd eg reyndar ad koma med eina stutta sogu sem er svo daemigerd fyrir ghaniskan hugsunarhatt. Paul, skolastjori i "nyja" skolanum (sem heitir lika thvi ovideigandi nafni: Harvard Golden Age Learning Center, og er eiginlega bara "Schrott" eda drasl eins og Svenja komst ad ordi. T.d. thurftum vid Rikke ad taka heilan dag i ad sla inn jolaprofin a tolvu og prenta ut, thvi ad thad hafdi gleymst a 1.profdeginum!!-myndi fa flesta til ad efast um gildi einkavaedingar alls menntakerfis, thvi gjain verdur oyfirstiganleg). Allavegana tha fann Paul snak i skolastofu og drap hann audvitad. Eftir ad hafa hengt hann til therris (???) sagdi svo annar kennari honum ad ef hann brenndi ekki snakinn myndu adrir snakar finna lyktina, koma theim dauda til bjargar, spua a hann eitri og vekja thannig til lifsins. Thad vildi Paul audvitad ekki svo hann brenndi dyrid og helt skolafund og kenndi krokkunum thessa vitneskju! 
Thad er ekki thannig ad folk her se almennt heimskt en gamlir sidir og kreddur eiga ser bara enn svo djupar raetur i samfelaginu, jafnvel medal menntadasta folks. 
I dag var fri i skolanum svo eg for med folkinu minu fra hinum samtokunum minum (sem ICYE Ghana ma ekki vita af, thvi thau gera vesen ur ollu og annars vaeri eg enn i rika snobbskolanum ad gera ekkert) ad tala vid litlu munadarlausu krakkana okkar, hlustudum a skolakor sem syngur a godgerdartonleikum sem vid skipulogdum fyrir naesta fimmtudag og er nuna a leid heim ad gera fufuo (tha tharf ad merja plantain og cassava i vidarpotti med storum trjadrumbi og handafli i ca. klukkutima) med Lauru og Emmanuel nytrulofudu og Sam.
Ef thid hafid svo ahuga tha er thetta nyopnud heimasida samtakanna: www.lightforchildren.com ) og getid tekkad hvort thid thekkid e-n hja dalknum "news blog". haha
TAKK, elsku Johanna og Elin fyrir simtolin ykkar i sidustu viku!! Half oraunverulegt en yndislegt ad heyra raddirnar ykkar!! Snjor vs. regnskogar

Og her er enn einu sinni adressan margumbedna fyrir jolapostinn;)

Albert Donkor (Elisabet M.)
P.O.Box  Sn 610  Santasi
Kumasi
Ghana

Hafid thad sem allra best og eg lofa ad skrifa einu sinni enn fyrir jol.
Alltaf frabaert ad fa frettir fra ykkur ollum..
Kossar, ykkar Elly

O-jolalegt i Ghana..Elísabet Magnúsdóttir

Margt hefur gengid a undanfarid og nu skil eg hvad folk a vid med ad thad komi alltaf "erfidur" kafli i svona langri dvol..
Skolinn nyi er alveg frabaer, eg er strax ordin yfirkennari og krakkarnir eru allir solgnir i ad laera sem er mjog mikil breyting og otruleg upplifun midad vid thad skolakerfi sem eg er von (thar sem vid vorum m.a.s. tvitug ad skrifa mida i timum og sitalandi.. mismikid samt...). I naestu viku eru reyndar prof svo eg er eiginlega komin i fullt starf a stora HIV-spitalanum i Kumasi, vegna thess ad eg er utskrifud af natturufraedibraut! Thar fae eg ad skoda flestar deildirnar, fylgjast med faedingu smitadra maedra, skurdadgerdum og alls kyns skodunum. Auk thess fer eg i thorpin herna i kring og vaendishus ad skammta lyf og vera med fraedslu. Thetta er alveg olysanlega spennandi og ahugi minn a laeknisfraedinni fer sivaxandi..
En hins vegar er thetta lika alveg otrulega erfitt! Mike (Ghanv.), Sebastian (Svithj.) og eg erum buin ad vera ad vinna i veigamiklu verkefni med HIV-smitudum munadarleysingjum, sem sagt botnlagi samfelagsins. Vid hofum farid ad heimsaekja thau og finna handa theim fjolskyldur sem hefur gengid vonum framar. Svona eigingjarnt a thad litid er thad alveg frabaer tilfinning ad geta loksins hjalpad a.m.k. sma. Thetta eru alveg ovenju yndisleg og klar born (nokkur theirra hafa verid duxar i skolunum sinum ar eftir ar!) sem taka engu sem sjalfsogdum hlut og gledjast thvi vid minnsta tilefni. Sogur theirra eru samt margar svo atakanlegar ad madur er gratandi-hlaejandi ad hlusta a thau segja fra framtidardraumum sinum, segja hvad thau vilja verda thegar thau verda stor. Thvi thau verda thad faest.
Tveir strakar snertu mig samt alveg serstaklega; Justin sem er atta ara var einkabarn mommu sinnar en pabbinn do thegar hann var smabarn af voldum AIDS og hafdi thegar smitad mommu hans. Fyrir tveimur arum lentu maedginin i bilslysi thar sem mamma hans do. Justin var mikid slasadur og i arekstrinum blandadist blod theirra i sarunum svo nu er hann smitadur og hefur engan ad. Hann var ekki latinn a ARV (anti-retroviral lyf) fyrr en nylega svo heilsu hans hefur hrakad mikid. Hann byr nuna hja fjolskyldu sem thegar a atta born.
Hinn strakurinn er Christopher Kwaku, 14 ara. Foreldrar hans hofdu verid gift i 25 ar thegar pabbinn akvad ad halda framhja (eflaust ekki i fyrsta sinn) og smitadist af HIV. Hann sagdi konu sinni ekki fra thessu svo hann smitadi oafvitandi. Eins og thad se ekki nogu mikill glaepur tha greindist Kwaku med anemia (blodleysi) stuttu seinna, svo hann thurfti ad fa blodgjof. Veiran kemur ekki fram i blodsyni fyrr en 1-2 manudum eftir smit svo mamma hans gat gefid honum blod. Nu eru tvo ar lidin og Kwaku buin ad missa bada foreldra sina. Hann er i heimavistarskola og fraenka hans sem ser um hann vill ekki ad hann viti af sjukdomnum thvi hann er a svo vidkvaemum aldri og vill ad hann eigi moguleika a edlilegu lifi naestu arin. Thar sem hann var mikid veikur adur heldur hann thvi ad lyfin seu afram vid blodleysinu. Thetta er audvitad skammtimalausn thar sem ad hann er a theim aldri ad hann getur farid ad valda odrum (smit-)haettu..
Thad er alveg hraedilegt ad vera svona adgerdarlaus thvi ad ef thessi born hefdu oll alist upp, t.d. hja fjolskyldu minni hefdu thau att sens a fullkomlega edlilegu lifi og ordid framurskarandi manneskjur!
Skrifa meira um thessi verkefni seinna..
Mamma, thad er bara alltaf e-d nytt ad gerast en eg skal samt lysa alveg venjulegum degi hja mer, an storslysa!
Eg vakna vid gal allra hananna i thorpinu um kl.6 (their eru faranlega stundvisir, lika um helgar..), fer i iskalda sturtu ur fotu uti a verond sem laetur mann gladvakna, klaedi mig, fer fram i eldhus ad fa mer mangote og nyjan ananas (sem Richard, nagranni, gaf okkur kvoldid adur) og geng af stad ad trotro-stodinni a enda gotunnar. A leidinni eftir moldarveginum er solin vid thad ad fara upp og allir ad vakna til lifsins eftir nottina. A fotboltavellinum er byrjud aefing hja Agric-lidinu og verid er ad afhlada plantain og banana af risavorubil i hlodurnar. Thetta er alltaf gaeda-moment, eiginlega eini thoguli og kyrri timi dagsins. Fer ad husinu hennar Soru Sapomaa, kennara i skolanum, thar sem skolabillinn saekir okkur. Tokum upp marga krakka a leidinni (lika Rikke, donsku, sem kennir med mer) og sitjum med 3 litla krakka i kjoltunni hver! Thad er algjort lotteri hvort skolabillinn bili a leidinni og thau gongum vid restina af leidinni. Forum beint ad kenna (ensku, stae, social sience og fleira misnytsamlegt). Eg fer reyndar oft ut fyrir namsefnid thar sem eg vil ekki tengja gud vid uppruna, astaedu og afleidingu ALLS og vil ekki sla krakkana med priki a fingurna, eins og venja er. I fyrsta hleinu faum vid glaenyjar appelsinur og i hadegishleinu forum vid Rikke ad kveikja eld til ad hita hrisgrjonin okkar. Eftir skola (um kl.2:30) tokum vid trotro til Kejetia (eda Adum, midbaerinn) thar sem eg hitti Lauru (kanadisk, byr i husinu okkar og er ad fara ad giftast Ghanverja!!) til ad kaupa efni i jolakjolinn(kostar um 300kr. ad sauma). Faum okkur kokoshnetu i hitanum a leidinni og svo fer eg med Mike upp a spitala. Skommtum lyf og spjollum vid krakkana og reynum ad hughreysta... Um kvoldmatarleytid tek eg trotro heim, stend orugglega i halftima i rod og fer gegnum sama yfirbordslega samtalid a slappri kunnattu minni a twi vid alla i kringum mig, sem vekur samt alltaf jafn mikla lukku. Hitti Albert og Sebastian a thorpsbarnum okkar i kvoldmat og geng heim i algjoru kolnidamyrkri med alla krakkana hlaupandi og dansandi a eftir ser. Tek handthvoda thvottinn minn af snurunni, fer i sturtu og sest ut a verond med Caro. Thad er ekkert rafmagn (3.hvern dag) svo vid kveikjum a kertum, eg klara jolakortin min og vid hlustum a tonlist (Caro faer ad velja; Buena Vista Social Club. Thad er erfitt ad komast i jolaskap herna..). Thegar vid erum ordnar threyttar a ad sla burt moskitoflugurnar og threyttar eftir daginn forum vid i hattinn og lognumst oftast ut af a innan vid fimm minutum.

Hafid thad gott elskurnar minar, a jolalega Islandi!
Ykkar Elly